DUTCH SKETCHES ~ II

KNIJP DICHT

omdat alles tegelijkertijd gebeurt
schrijf ik alvast in de toekomst
ik knijp de tijd
ik dicht het gat

die paar dagen neemt niemand mij kwalijk
gedichten komen zodra ze er zijn
ik kan niet wachten
op andere pijn

die zo heerlijk is
zo verteerbaar
smakend als de rijpste mango
stampend in mijn hoofd

~

knijp je handen stevig dicht
knijp ook je ogen stijf dicht
en laat dan los

de Beeldhouwer die weghakte
tot er iets verscheen
de Schilder die dat uitbeeldt
en de Dichter die zich verbeeldt

ze laten samen los en verschijnen
in een nieuw licht

~

open en dicht
daar begon en
eindigt het mee
gedichten open
gaan dicht
het woord is gesticht
gaat voort
voortaan

in rijen dik gaan
ze langs witte velden
glurend naar meer grepen
bijna levend
rennend naar het licht

~

hoe zou jij ‘t zien
z’onvoorzien alleen
eenzaam m’sschien
z’onderschat g’voel
zonder aandacht te
trekken, doorgaan
afleiding, ‘n heleboel
maanden, volle zonnen
strijdend genieten van
dagen maar nachten zo
lang, langer dan je kan
strevend naar nieuwe balans
recht staan
althans

~

knakkende knie
zwijgzaam liep je
diep verzonken
ergens waar niemand
kan kijken

knikkende kin
zwijgzaam ging je
in gedachte
nergens waar iemand
kon reiken

~

wanneer krachtveld
ons verlaat
is er niets
en niets is alles

tijd staat stil
verlaat ons dan
niet
jeugd herziet

~

zinloos begon hij zijn
zin zonder enig zinnig
doel
maar met een enkel
zuivere reden
omkleed
gereed en bereid
de woelige wateren
der woorden te trotseren
billijk te beargumenten
te pleiten voor een redelijke
benadering van een einde
aan deze waanzin

~

tijd slaapt tijdens leven
wekt de ziel zodra het
lichaam sterft
verjongt de geest
voor altijd
nooit meer dromen
geen bedrog

~

in de nacht
de verlichte nacht
liep ze over zachte
wolken

struinend zuchtte ze
hoorde de aarde die
onder haar voeten
lag

verheven klopte haar hart
harder dan verwacht
bekoorde het
deze nacht

~

al dreef mijn ziel me door de hel
al smeet de hel me door het heelal
oneindig dwalend naar jou
zou ik zweven langs dalen lager
dan mijn horizon reiken kan

zal schijnen de zon onder ons

~

smeekte ze doorgaans langdurig
week ze niet van haar pad
elke keer meed ze dat
wat belangrijk was
vergat soms
waar de lat lag
maar greep alsnog
en net op tijd
de mogelijkheid

~

waar kwam ik je tegen
onbereikbaar de afstand onoverbrugbaar je liefde ongrijpbaar
je lichaam onzichtbaar
je fantasie

~

Plato waar is mij Muze
Wie is het
Wat is het
De Bron van liefde
Voor het schone
Verschuilt zich
In mijn diepste Ziel
Of daar buiten in het
Veld
Waar niets en alles elkaars
Frequenties zijn
Zonder schild der dingen
Zonder schuld van binnen

~

Paranoide man zag zich
Zelf telkens staan
Achter een spiegelbeeld
Van levensgroot verdriet
Zag niemand man’s traan
Hoewel bleef stromen
Voelbaar voor hem
Bleef man’s traan
Verhuld voor iedereen
Die hem zag en
Liet hem in die waan

~

golflengtes afgestemd
rondom
hoe dom
hoe stom
om atomen te dwarsbomen
verstand te dwingen
dingen anders te zien
dan ze zijn

~

ze ziekte zich leeg
op
kapot met schaamte
verloor het fatsoen
tot plots veel kots uit
haar verwrongen keel sprong

~

einde nadert van oud begin
kondigt aan tijdperk van nieuw
waarin oud herleeft in
ander woord
ander land

~

dichten blijven letteren
de dichten gaan echt dicht
maken plaats voor poëtisch
gezang in dichte mist
uitdagend fris

~

vorm verdwijnt
jaren schijnen
onbelangrijk
zoals tijd
geen zicht
juist open
niet dicht
ga ik verder
in vrije ruimte
spelen
stelen
jouw ogen
jouw blik

~

mijn gedichtengang gaat
sluiten
donker wordt
het niet
deur ging dicht
poort gaat open
buiten in het niets
waar alles is

~

verankerd in levensgrote
vragen liggen antwoorden
op de loer
zo simpel
zo heerlijk
voer
voor dichter met uitzicht
op zee drijf ik mee
in levensgrote golven
die het zijn benadrukken
het levend zijn
bijna ben ik
er

~

mijn krachtveld spant
zich aan laat los
tegelijkertijd

het strand beweegt
onder mijn voeten
bloot

het zand weegt niets
tussen mijn vingers
open
en bloot

mijn gedichten dood

 

BLADERDICHT

 

woorden vallen van de boom

als bladeren vallen ze, sloom

niet open of dicht

zichtbaar in de aderen, accoorden

van het zwangere gedicht dat groeit, leeft

als de boom die zijn bladeren ziet vallen, bedeesd

levende letteren, nauwelijks gewicht

totdat ze aarde raken

geboeid gelezen, bedaard

hun zwevende reis staken

~

kolibri libelle
allebei zo snelle
natuur, de maand
voorbij

nergens waren wij
zo dicht
bij de waarheid van ons
bestaan
samen zijn, voortdurend
teder de achtbaan
vermeden

ergens zijn wij
zo ver
van de werkelijkheid van ons
ontstaan
elkaar weder, tegemoet
getreden

~

vallende bomen
schudding der aarde
bladerend
door een boek getild
takkend
door lucht en ruimte
zucht de wind
verstrengeld
en verliet zijn zoektocht
naar druk verstild
niet verzuimend

~

rots in zee door drijfhout omsingeld
rond en glad geslepen vergeten tijd
eeuwig bewogen vreemde mens
verliest verloren wens haar heden kwijt
sijpel verlangen gekoesterde droom
ver van tranenstroom gelukkig verdriet
op gang gebracht verlengstuk van verbeterd leven
bitterheid verzonken knielend op haar berg in zee
dreef verdronk zij in d’hoge diepte mee

~

gravend zand
handen rakend jouw lichaam
vragend naar aandacht
kan iets niets zijn
kan niets iets zijn
spinnend langs de rand
van wieg tot graf
graaft handhaaft zacht
bindend zonder macht
laf de slak sluipend
liegt huiverend fnuikend
buiten het huis
tunnels vullend de huid
het gespuis
terwijl vleermuis
enig zoogdier vliegend
steil menig regenboog vliedend
eer en trots doorstaat
gebaat bij tak en rots
scheert over water
laag en hard
vraagt naar aandacht
laat haar verward
bedachtzaam
zulk zuivere smart

~

durven denken zeggen
poneren domino bluffen
gesprek lurven pakken
leggen verband
denktank vullen
pek werpen
voelen tand
spelen vijand
veerkracht toon
don’t take no
scherp stellen
weerleg weer
wrijf erin smeren kin
geef van langs
geen kans sta open
voor ‘n antwoord

~

groen overal groen
blauw in de verte blauw
wind draagt jouw doen
geeft tal van redenen
stralen te regenen
zweeft dan stroom
omhoog met wijde boog
gespreid die vleugel
heuvel hier haar lied
natuur duurt soms even
trekt dan krom om niet
nooit te vergeten

~

orgel en gebed
oorlog en de wet
vrede de
dingen die deden
kerken en graven
lopen soldaten die draven
boeken geloven
kogels en sabels
ontaarden in fabels
spijbelende smet de
bijbels gekeerd
staarden sommigen
wezenloos wet en gebed
verleerd

~

natuurwet geloof
eigen tijd
uur van zon
eigen strijd
muur van water
maan van licht
waar donker begon
nachtelijke ziel
begint doof bestaan
ten onrechte
ontstond, viel
valt het al

~

uiteengedreven tweespalt
innerlijk verdeeld
fictie
waarheid van nature gesplitst
valt schisma
ruilt verscheurd
haar ware gezicht
besmeurd
onzichtbaar

~

modder kruipt lang geleden
regen ruig gegleden
bang verzwegen
stuipen gekregen
lijf buigt tegen klei
blijft zwijgen
diep mijn wegen
ondoorgrondelijk

~

blad voor mond
neem ik niet
maak van hart
noch moordkuil
geef gedachte
vrije hand
laat gave bloed
stromen
vuil verdwijnt
zuiver dromen

~

oogstrelend
hoog wolkend
draait aardbol
haar volkeren
aait lucht
haar boog
streelt
vulkanen
meren
stranden
veert
haar baan
rond
bossen
rivieren
landen
oog straalt
monding verbond
herhaalt

~

woordenworstelingen verdronken
als gevechten onder water
gingen ze verloren
wonnen geen adem
geen geluid verbrak hun stilte
hoorden ze samen

~

kroop haar koele kilte
uit d’oude krater
koud omhoog
‘t was haar koperen keus
die ‘t laatste zuurstof zoog

viel d’avond voor die nacht
vroeger dan
voorheen
vaag vraagt ze niet te vellen
‘t laatste oordeel
d’onderste steen

~

smoorverliefd zo dicht
bij zee
stinkendlief zo zout
zong ze mee

in de palm van haar hand
zonk het zand
kalm zinkend haar moed
gedompeld in kwaad
onvindend het goed

spelend met korrels
dwarrelt
de kleinste vinger omlaag
valt ze zwaar
de zilte stilte in haar

~

morgen gaan we
morgen staan we
morgen in de ochtendzon

kom maar op
kom daar op
kom zoals de dag begon

bron kijk me aan
bron zie me staan
vuurbal in de verte

geef me dat
geef me wat
dat wat jou kracht gaf
onbeperkte

~

parallelle paden
poorten van ‘t bestaan
paraderen volgens vaste baan
pogen d’aarde t’ontladen
t’ontkwaden van haar daden

duizenden jaren dit gedaan
in onwetendheid ‘t baden
laat ‘t zich niet raden
is er wel iets misgegaan

~

souffleer eens te meer
kom tot inkeer
zegt voort omwille van
rare reden
trekt troubadour rond
laat omgeving fluisteren
in tempo der steden
zal niemand beleven
hoe tijd zich verhoudt
hare majesteit
verleden

~

spel speelt regel
duurt levenslang
verlangt geen steen
geen tegel
eeuwig gedrang
wanneer einde
weer zijn verlangens
gehuld in wensen
verguld toch bang
grensverleggend geduld
ging zegevierend
navigerend
zeilend door winden ver
gehoekt gebonden
ronde ruimte
logboek hervonden

~

zie man
zie visie
water glas
heli klieft lucht
ballon daalt dan
zuchtend later
verlaat gas
dieft zuurstof
graaft dof
zijn graf

~

waar komt einde
zicht
tunnel van wit
graft zich
slurf zit
overal
laatste dal
zuigt moed
bundel van wit
doet licht
aan uit
lang is laan
wit zwart
wit verward
witte bruid

~

blad op vlak water
wiegend in de zon
neem ik waar
had ik dit eerder gezien
begon het jaar zo
misschien door haar
drijvend vermogen
uitdagende blik
die mijn aandacht zoog
ik overwoog dit moment
rook de natuur
dacht tegelijkertijd
niets
zag duurzaam toe
hoe blad bekwaam bleef
schommelen stil
met vooruitziende blik
zag ik dat
het water glad

~

slurp kracht
energieke straal
in nacht spuit taal
ludieke lach
kaalt het licht
dat zonder verhaal
de zon nadert
ochtend
waar bleef je

~

degenen die hun degens gedegen hanteren
kruisen hun deugden
met dichterlijk stalen gezichten
gaan ze gestaag
roemrijk ten onder

diegenen die degelijk stralen
kruisigen hun dichters
aan draaiende windmolens
gaan ze graag
roemrucht ten onder

zij die glorieus overwinnen
kraaien hun woorden
door buigende bomen
gaan ze laag
roemloos ten onder

alleen hen wacht eeuwige roem
die eervol streden
hun dichters deugden
vermeden
buigende bomen
vergetend

~

blad voor mond
inslikken van woorden
orkaan regen wind
altjd verwond
doofstom geboren
horen bladeren
ivoren accoorden
op bladmuziek herboren
door storm geweldloos
gedrag der natuur
afscheid van mozaiek
niets geeft meer terug
dan jouw levensglazuur

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s