Ithaca

Er is een weg tussen stapelende wolken 

Een Lange wazige weg 

Donder voert me er langs en in de Verte ligt de uitgestrekte prairie van blauwe tinten te wachten

Een eenzame tocht leidt me over grijs gesteente en de zilveren vogel vliegt zijn harde wegen langs de heuvels

Als de schemer valt 

En de nacht me brengt waar het licht is en de dieren me zacht onthalen vanuit hun duisternis 

Dan ontwaken de echte vogels en kwaakt de vroegste kikker over de vlakte

De vallei is stil en ruist slechts terwijl ik wandel door het hoge gras Ligt Ithaca daar verderop in het dal, bedaard maar waarachtig aan de voet van de veertien vingermeren 

In het ochtendgloren denk ik terug aan Aurora, de godin van de dauw die haar tranen druppelt tijdens de zonsopkomst en het eerste licht valt uit de hemel op mijn nog halfslapende ogen 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s